Jak Bessent naciska na Fed, aby zwiększył wsparcie dla japońskiej obrony jena

Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent dąży do bardziej bezpośredniego zaangażowania Rezerwy Federalnej w działania na rzecz wsparcia jena japońskiego poprzez rozszerzenie specjalnego mechanizmu pożyczkowego, który pozwoliłby Japonii bronić swojej waluty bez konieczności sprzedaży ogromnych zasobów amerykańskich obligacji skarbowych. Propozycja ta mogłaby mieć istotne implikacje dla rynku amerykańskich obligacji skarbowych o wartości około 29 bilionów dolarów, a jednocześnie nadać Rezerwie Federalnej szerszą rolę we wspieraniu dyplomacji finansowej Waszyngtonu.

Inicjatywa ta pojawia się w momencie, gdy nowy przewodniczący Rezerwy Federalnej, Kevin Warsh, pracuje nad przekształceniem relacji między Departamentem Skarbu USA a bankiem centralnym. Partnerstwo to może określić sposób, w jaki obie instytucje będą ze sobą współpracować w zarządzaniu globalnymi rynkami finansowymi.

Wspieranie jena przy jednoczesnej ochronie rynku obligacji skarbowych

Bessent powiedział, że utrzymanie stabilności japońskiego jena jest priorytetem, biorąc pod uwagę rolę Japonii jako jednej z największych gospodarek świata i jej znaczenie dla globalnego handlu, oszczędności i przepływów inwestycyjnych. Stabilny jen, argumentował, przyczynia się do szerszej stabilności na międzynarodowych rynkach finansowych.

W niedzielę Bessent ogłosił w poście na X, że Stany Zjednoczone wzięły udział w interwencji walutowej w celu wsparcia jena, co jest wyjątkowo rzadkim posunięciem. Takie operacje są zazwyczaj przeprowadzane wyłącznie przez władze japońskie, a ostatnia porównywalna interwencja USA miała miejsce w 2011 roku, po niszczycielskim trzęsieniu ziemi i tsunami w Japonii.

Jen znajduje się pod silną presją od 2022 roku, ponieważ rosnące różnice stóp procentowych między Stanami Zjednoczonymi a Japonią, w połączeniu z rosnącym długiem publicznym Japonii, spowolnieniem wzrostu gospodarczego spowodowanym wyzwaniami demograficznymi oraz wyższymi kosztami importu energii, osłabiły walutę. Dolar wzrósł w zeszłym tygodniu do około 164 jenów, co stanowiło jego najwyższy poziom w stosunku do jena od 1986 roku, po czym spadł do około 157,5 jena po skoordynowanej interwencji.

Jak podają źródła, podczas operacji Departament Skarbu USA sprzedał euro z Funduszu Stabilizacji Kursowej, aby sfinansować zakup jenów, zamiast sprzedawać dolary amerykańskie. Miało to na celu uniknięcie wywierania dodatkowej presji na rynek amerykańskich obligacji skarbowych.

Bessent uważa, że wspieranie jena przynosi korzyści nie tylko Japonii, ale także rynkowi amerykańskich obligacji skarbowych. Słabszy jen napędzał w ostatnich latach handel carry trade, umożliwiając inwestorom tanie pożyczanie w jenach i inwestowanie w obligacje skarbowe USA o wyższej rentowności oraz akcje spółek amerykańskich, w szczególności spółek powiązanych ze sztuczną inteligencją.

Ta strategia znalazła się ostatnio pod presją w związku ze wzrostem ceł w USA i poszukiwaniem przez inwestorów większej ochrony przed wahaniami kursu dolara. Kilku ekonomistów, w tym główny ekonomista Apollo Global Management, twierdzi, że transakcje carry trade finansowane jenem zaczynają tracić impet.

Bessent uważnie śledził również rentowność amerykańskich obligacji skarbowych, zwłaszcza referencyjnej rentowności 10-letnich obligacji skarbowych, która w zeszłym tygodniu wzrosła powyżej 4,7%, a następnie spadła po interwencji. Wyższe rentowności pozostają powodem do obaw, ponieważ zwiększają koszty pożyczek dla gospodarstw domowych, przedsiębiorstw i rządu USA.

Rozszerzenie obiektu FIMA

Bessent wezwał do rozszerzenia programu repo Rezerwy Federalnej (FIMA) w ramach Zagranicznych i Międzynarodowych Władz Monetarnych (Foreign and International Monetary Authority), który umożliwia zagranicznym bankom centralnym uzyskanie krótkoterminowej płynności w dolarach amerykańskich poprzez zastawienie amerykańskich obligacji skarbowych jako zabezpieczenia zamiast ich sprzedaży na rynku. Program ten pomaga zmniejszyć zmienność na rynku obligacji skarbowych i ogranicza presję na wzrost rentowności.

Obecny dzienny limit pożyczek w ramach mechanizmu wynosi 60 miliardów dolarów na bank centralny. Japonia posiada jednak około 1,1 biliona dolarów w amerykańskich papierach wartościowych skarbowych, a szacunki wskazują, że jej ostatnia interwencja wymagała kwoty od 60 do 80 miliardów dolarów, co skłoniło Bessenta do argumentu, że obecny limit powinien zostać zwiększony.

Zdaniem sekretarza skarbu, narzędzia Rezerwy Federalnej, w tym mechanizm FIMA i linie swapowe w dolarach, powinny zostać wykorzystane w celu ochrony gospodarki USA przed niestabilnością finansową mającą swoje źródło za granicą.

Nie wszyscy się z tym zgadzają. Kilku analityków argumentuje, że obecna presja na jena nie uzasadnia jeszcze większego zaangażowania Rezerwy Federalnej, zauważając, że Japonia ma już stałą linię swapową na dolara z Fed, ale zdecydowała się z niej nie skorzystać podczas ostatniej interwencji.

W raporcie zauważono również, że jakiekolwiek stałe rozszerzenie funduszu FIMA wymagałoby zgody Federalnego Komitetu Otwartego Rynku, co ponownie zwróciło uwagę na przewodniczącego Rezerwy Federalnej, Kevina Warsha. Podczas przesłuchań przed komisją zatwierdzającą Warsh argumentował, że Departament Skarbu powinien odgrywać większą rolę w międzynarodowej polityce finansowej, a Rezerwa Federalna powinna ściślej koordynować swoje działania z administracją i Kongresem w tych kwestiach.

Ta ściślejsza koordynacja mogłaby ostatecznie objąć również inne kwestie, w tym wniosek Zjednoczonych Emiratów Arabskich o linię swapową Rezerwy Federalnej. Chociaż takie decyzje tradycyjnie leżą w gestii Rezerwy Federalnej, podejście Warsha mogłoby dać Departamentowi Skarbu większy wpływ na przyszłe międzynarodowe porozumienia dotyczące płynności.

Coraz bliższe relacje między Bessentem i Warshem, którzy potwierdzili, że regularnie spotykają się w celu koordynowania dyskusji na temat polityki, wskazują na nową fazę współpracy między Departamentem Skarbu a Rezerwą Federalną, która może na nowo zdefiniować równowagę między władzami fiskalnymi i monetarnymi, zwiększając jednocześnie wpływ Waszyngtonu na globalną stabilność finansową.