Dolar australijski osłabił się we wtorek na rynku azjatyckim w stosunku do koszyka walut globalnych, kontynuując spadki drugi dzień z rzędu w stosunku do swojego amerykańskiego odpowiednika. Waluta oddaliła się jeszcze bardziej od swojego czteroletniego maksimum, ponieważ kontynuowano korekty i operacje realizacji zysków.

Działania te obecnie przeważają nad wpływem decyzji w sprawie polityki pieniężnej Banku Rezerw Australii (RBA), które obejmowały podniesienie stóp procentowych do najwyższego poziomu od 2024 r., co oznacza trzecią z rzędu podwyżkę stóp procentowych w Australii.

Inwestorzy oczekują na zbliżającą się konferencję prasową prezes RBA Michele Bullock, która ma dostarczyć dalszych wskazówek na temat dalszej normalizacji polityki pieniężnej banku i potencjalnej kolejnej podwyżki stóp procentowych w czerwcu.

Przegląd cen

* Kurs wymiany dolara australijskiego dzisiaj: Dolar australijski osłabił się w stosunku do dolara amerykańskiego o 0,2% do poziomu (0,7153) z ceny otwarcia wynoszącej (0,7167), po osiągnięciu sesyjnego maksimum na poziomie (0,7173).

* Dolar australijski zakończył poniedziałkowe notowania spadkiem o 0,5% w stosunku do dolara amerykańskiego – co było pierwszą stratą od trzech dni – z powodu realizacji zysków po osiągnięciu w poprzedniej sesji czteroletniego maksimum na poziomie 72,28 centów.

Decyzja Banku Rezerw Australii

Zgodnie z oczekiwaniami, Komitet Polityki Pieniężnej RBA podjął we wtorek decyzję o podniesieniu referencyjnej stopy procentowej o 25 punktów bazowych do 4,35%, najwyższego poziomu od grudnia 2024 r.

Najważniejsze szczegóły ze spotkania:

* Liczba głosów: Ośmiu członków zarządu głosowało za podwyżką, podczas gdy jeden członek głosował przeciw, co odzwierciedla silny konsensus w banku co do dalszego zacieśniania polityki pieniężnej.

* Czynniki wpływające na inflację: Bank przypisał tę decyzję utrzymującej się inflacji, która w marcu osiągnęła 4,6%. Było to spowodowane głównie gwałtownym wzrostem cen paliw spowodowanym wojną na Bliskim Wschodzie i zakłóceniami w dostawach w Cieśninie Ormuz.

* Perspektywy gospodarcze: RBA ostrzega, że inflacja utrzyma się powyżej docelowego przedziału 2–3% dłużej niż wcześniej przewidywano, co wymaga podjęcia proaktywnych działań, aby zapobiec utrwaleniu się tych oczekiwań w gospodarce.

* Wpływ geopolityczny: Bank zauważył, że trwająca blokada morska i zamknięcie Cieśniny Ormuz stanowią obecnie największe wyzwanie dla australijskiej gospodarki, prowadząc do wzrostu kosztów transportu i produkcji.

* Trendy danych: RBA podkreślił, że szeroki zakres danych z ostatnich miesięcy pokazuje, iż presja inflacyjna znacznie wzrosła w drugiej połowie 2025 r.

Prognoza stóp procentowych

* Rynkowa wycena prawdopodobieństwa podwyżki stóp procentowych przez RBA o kolejne 25 punktów bazowych w czerwcu utrzymuje się obecnie na stabilnym poziomie około 75%.

* Inwestorzy uważnie śledzą nadchodzące dane dotyczące inflacji, bezrobocia i płac w Australii, aby doprecyzować te oczekiwania.

* Gubernator Michele Bullock ma wkrótce wystąpić na konferencji prasowej, aby bardziej szczegółowo omówić decyzje dotyczące polityki pieniężnej i ostatnie wydarzenia gospodarcze.

Ceny ropy naftowej zmniejszyły wzrosty osiągnięte wcześniej w poniedziałkowej sesji po tym, jak armia amerykańska ogłosiła, że dwa amerykańskie niszczyciele rakietowe wpłynęły do regionu Zatoki Perskiej, aby przełamać blokadę irańską, a dwa amerykańskie statki pomyślnie przeszły przez Cieśninę Ormuz.

Stało się to po wcześniejszych twierdzeniach Iranu, że uniemożliwił on wpłynięcie amerykańskiego okrętu wojennego do Zatoki Perskiej.

Kontrakty terminowe na ropę Brent wzrosły o 2,05 USD, czyli 1,9%, do 110,22 USD za baryłkę o godz. 13:07 GMT, po osiągnięciu sesyjnego maksimum na poziomie 114,30 USD. Cena amerykańskiej ropy West Texas Intermediate (WTI) wzrosła o 47 centów, czyli 0,5%, do 102,41 USD za baryłkę, po wcześniejszym osiągnięciu poziomu 107,46 USD.

Ceny wzrosły po doniesieniach irańskiej agencji Fars, która powołując się na lokalne źródła, twierdziła, że Teheran zaatakował amerykański okręt wojenny, który zamierzał przepłynąć Cieśninę, i zmusił go do odwrotu. Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) zdementowało te doniesienia, potwierdzając, że żaden okręt marynarki wojennej USA nie został zaatakowany.

Giovanni Staunovo, analityk UBS, zauważył, że tendencja cenowa będzie nadal rosła, dopóki utrzymają się ograniczenia w przepływie ropy przez cieśninę.

Prezydent Donald Trump zapowiedział, że Stany Zjednoczone podejmą działania mające na celu udzielenie pomocy statkom utkniętym w Cieśninie. Jednak ceny utrzymywały się powyżej 100 dolarów za baryłkę, gdyż nie osiągnięto porozumienia pokojowego, a ograniczenia w żegludze przez ten strategiczny szlak wodny były nadal obecne.

W odpowiedzi siły irańskie ostrzegły USA przed wejściem do Cieśniny, zapewniając, że „zareagują stanowczo” na każde zagrożenie. Podczas gdy Trump priorytetowo potraktował nowe porozumienie nuklearne, Iran stara się opóźnić rozmowy nuklearne do czasu zakończenia konfliktu, żądając najpierw zniesienia wzajemnej blokady morskiej w Zatoce Perskiej.

W podobnym wydarzeniu Zjednoczone Emiraty Arabskie oskarżyły Iran o przeprowadzenie ataku dronów na pusty tankowiec ADNOC próbujący przepłynąć przez Cieśninę.

OPEC+ ogłosił w niedzielę, że w czerwcu podniesie cele produkcji ropy o 188 000 baryłek dziennie dla siedmiu swoich członków, co oznacza trzecią z rzędu miesięczną podwyżkę. Podwyżka ta odpowiada kwocie uzgodnionej na maj, z wyłączeniem kwoty dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich, które opuściły OPEC 1 maja. Oczekuje się jednak, że podwyżki te będą miały ograniczony rzeczywisty wpływ, ponieważ wojna nadal zakłóca dostawy ropy z Zatoki Perskiej.

Prezydent USA Donald Trump może wkrótce stanąć przed presją podjęcia decyzji o ograniczeniu eksportu amerykańskiej ropy naftowej, który ostatnio osiągnął rekordowy poziom. Jeśli ten trend się utrzyma, może to doprowadzić do wzrostu cen benzyny, oleju napędowego i innych produktów ropopochodnych dla amerykańskich konsumentów.

Kraje na całym świecie ścigają się o zabezpieczenie dostaw ropy naftowej, które gwałtownie spadły z powodu zamknięcia przez Iran Cieśniny Ormuz dla tankowców z „wrogich krajów”, w tym z głównych producentów, takich jak Kuwejt, Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Jednocześnie Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych nałożyła blokadę na irańskie statki wychodzące z portów przez Cieśninę, choć jej skuteczność pozostaje przedmiotem debaty.

W telewizyjnym przemówieniu z 1 kwietnia Trump oświadczył: „Do krajów, które nie mogą zdobyć paliwa – z których wiele odmówiło udziału w operacji obalenia irańskiego reżimu, zmuszając nas do zrobienia tego samemu – mam propozycję: Po pierwsze, kupujcie ropę od Stanów Zjednoczonych Ameryki; mamy jej mnóstwo”.

Stany Zjednoczone są największym producentem ropy naftowej na świecie, osiągając 13,6 mln baryłek dziennie (bpd) w lutym, w porównaniu z Rosją, która zajmuje drugie miejsce z 9,9 mln bpd. Stany Zjednoczone są również największym konsumentem, rafinując 21,1 mln bpd gotowych produktów naftowych pod koniec kwietnia.

Liczba ta obejmuje około 2 mln baryłek gazu ziemnego dziennie, które nie są bezpośrednio wykorzystywane w tradycyjnym procesie rafinacji ropy naftowej. Po odjęciu tej kwoty pozostaje około 19,1 mln baryłek dziennie w porównaniu z krajową produkcją na poziomie 13,6 mln baryłek dziennie. Wyjaśnia to utrzymujące się uzależnienie Stanów Zjednoczonych od importu ropy naftowej, a lukę tę wypełnia import ropy naftowej oraz „zysk rafinacyjny” – wzrost wolumenu produktu po procesie rafinacji.

Według szacunków amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA) zyski z rafinacji stanowią około 6,3% całkowitego wkładu rafinerii, czyli około 1,2 mln baryłek dziennie.

Chociaż część amerykańskich produktów rafineryjnych, takich jak benzyna, olej napędowy i paliwo lotnicze, jest eksportowana, konsumpcja krajowa pozostaje największym segmentem. Uwolnienia ze Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) tymczasowo uczyniły ze Stanów Zjednoczonych eksportera netto ropy naftowej, ale wynikało to głównie z reeksportu części tych zasobów.

Jednakże zapasy te nie są nieograniczone, a ponadto istnieją ograniczenia techniczne i prawne dotyczące poziomów magazynowania SPR, co oznacza, że polityka ta nie może być stosowana w nieskończoność.

Amerykańskie prawo zezwala firmom naftowym na swobodną sprzedaż produktów na rynkach globalnych, co powoduje, że tankowce dopływają do amerykańskich portów, aby transportować ropę do Azji, gdzie ceny mogą być znacznie wyższe. Ta różnica cen wywiera dodatkową presję na wzrost cen krajowych w USA, co rodzi polityczne pytania o to, czy należy ograniczyć eksport, aby utrzymać wewnętrzną stabilność cen.

Problem ten wykracza poza kwestię ropy naftowej; Stany Zjednoczone są również największym na świecie eksporterem skroplonego gazu ziemnego (LNG), co powoduje podobne powiązanie cen krajowych z cenami na rynkach światowych.

Rynki energii stanęły w obliczu ogromnych zakłóceń spowodowanych wojną z Iranem i zamknięciem Cieśniny Ormuz, co zapoczątkowało globalny wyścig o zabezpieczenie dostaw. Niektóre kraje, takie jak Chiny i Tajlandia, uciekły się do prewencyjnego gromadzenia zapasów. Rodzi to pytania o to, czy inne kraje, w tym Stany Zjednoczone, mogłyby ograniczyć eksport, jeśli kryzys się utrzyma, zwłaszcza w obliczu rosnącej presji gospodarczej i niestabilności rynku.

Financial Times doniósł, że „Wielka Trójka” — General Motors, Ford i Stellantis — ujawniła w swoich wynikach za pierwszy kwartał, że rosnące koszty surowców w tym roku mogą stanowić obciążenie sięgające 5 miliardów dolarów (około 7,38 biliona wonów).

Wzrost ten przypisuje się rosnącemu napięciu wokół Cieśniny Ormuz w związku ze skutkami konfliktu na Bliskim Wschodzie, który zakłócił globalne łańcuchy dostaw i transportu, powodując wzrost cen kluczowych materiałów, takich jak aluminium, tworzywa sztuczne i farby.

Skok cen aluminium

Ceny aluminium na Londyńskiej Giełdzie Metali (LME) wzrosły aż o 16% od wybuchu wojny. W raporcie zauważono, że jeśli ten wzrost się utrzyma, może to zwiększyć koszt produkcji każdego pojazdu o 500–1500 dolarów. Aluminium jest podstawowym materiałem w przemyśle motoryzacyjnym, szeroko stosowanym w podwoziach, silnikach i drzwiach.

Bezpośredni wpływ na zyski przedsiębiorstw

Skutki tych nacisków są już widoczne w zyskach przedsiębiorstw:

* General Motors spodziewa się, że jego zysk operacyjny spadnie w tym roku nawet o 2 miliardy dolarów z powodu zawyżonych kosztów surowców. Prezes Mary Barra stwierdziła: „Koszty wzrosły z powodu wojny i nie wiadomo, jak długo ta sytuacja się utrzyma”, dodając, że firma stara się zamortyzować szok, tnąc inne wydatki.

* Ford przewiduje, że koszty łańcucha dostaw wzrosną nawet o 2 miliardy dolarów.

* Stellantis ostrzegł, że w przyszłości obciążenie wyniesie około 1 miliarda euro.

Łączny szok cenowy surowców w tym sektorze szacuje się na 5 miliardów dolarów, co jest kwotą zbliżoną do strat wynikających z wysokich taryf celnych USA (ok. 6 miliardów dolarów).

Ryzyko przedłużającego się kryzysu

Głównym zmartwieniem jest możliwość wystąpienia długotrwałego kryzysu. O ile umowy o stałej cenie z dostawcami pomogły częściowo złagodzić krótkoterminowy szok, przedłużający się konflikt prawdopodobnie doprowadziłby do tego, że wzrost cen surowców znalazłby swoje odzwierciedlenie w całości w kosztach produkcji. Ponadto, dostawcy coraz częściej będą dążyć do renegocjacji cen.

Dodatkowa presja ze strony sektora energetycznego i układów scalonych

Oprócz aluminium, wysokie ceny ropy naftowej i niedobór nafty – surowca do produkcji tworzyw sztucznych – to główne czynniki presji. Narasta presja cenowa na komponenty samochodowe, takie jak tworzywa sztuczne, opony i materiały wykończeniowe. Co więcej, ponieważ firmy produkujące półprzewodniki koncentrują się na wysokowydajnych układach AI, a nie na układach scalonych do samochodów, rosną ceny pamięci (DRAM), co dodatkowo obciąża koszty.

Potencjalne konsekwencje dla konsumentów

Obserwatorzy branży uważają, że te zmiany ostatecznie doprowadzą do wzrostu cen samochodów dla konsumentów. Eksperci zauważyli: „Jeśli wojna będzie trwała długo, podwyżki cen będą nieuniknione”, dodając, że „jeśli firmy jednocześnie podniosą ceny, mogą utrzymać swój udział w rynku, ale obciążenie konsumentów znacznie wzrośnie”.